นักวาด

Ryukishi07 (ริวคิชิ 07): มนุษย์เงินเดือนที่แจกเกมสยองแถมไปกับการ์ด จนกลายเป็นผู้สร้าง Higurashi

จากวงทำการ์ดเกมแฟนเมด สู่ Higurashi ที่คอมิเกะ 62 ปี 2002 ตอนแรกแทบไม่มีใครซื้อ จนมีเดโมฟรีและขายหมด 2,000 แผ่น นี่คือเรื่องของ Ryukishi07

ภาพ: sai-zen-sen.jp

『ひぐらしのなく頃に』 (ฮิงุราชิ โนะ นาคุ โคโระ นิ – “ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง” หรือ Higurashi When They Cry) วันนี้มีทั้งอนิเมะ มังงะ ละคร และเกมคอนโซลอีกเพียบ แต่รู้ไหมว่าเกมแรกไปถึงมือคนเล่นด้วยวิธีแปลกมาก

ผู้สร้างคือ 竜騎士07 (ริวคิชิ เซโระนานะ หรือ Ryukishi07) ยอมรับเองว่าเขา “ยัดเยียด” แผ่นเกมให้แฟนการ์ดเกม แถมแอบใส่แผ่นลงไปในซองพัสดุที่ส่งตามออร์เดอร์ด้วย

เรื่องของเขาคือตัวอย่างชัด ๆ ว่าวงการโดจินช่วงต้นยุค 2000 เปิดทางให้คนธรรมดาที่ไม่มีบริษัทหนุนหลังได้ยังไง

มนุษย์เงินเดือนที่กลัวแก่ไปโดยไม่มีอะไรเหลือ

ในบทสัมภาษณ์ครบรอบ 15 ปีกับเว็บข่าวเกม 電撃オンライン (เด็งเงกิ ออนไลน์) เมื่อสิงหาคม 2017 ริวคิชิเล่าว่าราวปี 1997 เขาเป็นพนักงานธรรมดาที่ใช้ชีวิตซ้ำเดิมทุกวัน จนเกิดอาการที่เขาเรียกเองว่า 大人中二病 (โอโตนะ จูนิเบียว – อาการเพ้อฝันแบบวัยรุ่นในตัวผู้ใหญ่)

「何でもいいから形として残したい」 “อะไรก็ได้ ขอแค่ให้มีอะไรเหลือเป็นรูปเป็นร่าง”

เขาเลยกลับมาทำโดจินที่เคยทำสมัยเป็นนักเรียน Wikipedia (วิกิพีเดีย) บันทึกว่าก่อนหน้านั้นเขาเคยสมัครงานบริษัทเกมแต่ไม่ผ่าน จนไปเป็นข้าราชการท้องถิ่น

แล้วทำไมไม่เขียนนิยายขายไปเลย? ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสารวรรณกรรม 『ファウスト』 (ฟาอุสโตะ – Faust) ที่สัมภาษณ์เมื่อมกราคม 2005 เขาเล่าว่า ตอนนั้นในงาน Comiket (คอมิเกะ – ตลาดนัดโดจินที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น) งานเขียนแทบไม่มีคนสนใจ โซนวงนิยายถึงขั้นโดนแซวว่าเป็น 高速道路 (โคโซกุโดโระ – “ทางด่วน”) เพราะคนเดินผ่านไปเฉย ๆ เพื่อเลี่ยงโซนที่คนแน่น

งานแรกคือการ์ดแฟนเมด ไม่ใช่เกม

วง 07th Expansion (เซเวนท์ เอ็กซ์แพนชัน) เริ่มจากทำการ์ดออริจินัลของการ์ดเกม 『リーフファイト』 (ลีฟไฟต์ – การ์ดเกมของค่าย Leaf (ลีฟ)) ที่กำลังฮิตตอนนั้น

ริวคิชิบอกฟาอุสโตะว่า ตอนนั้นเขาก็เชื่อเหมือนคนอื่นว่า “ถ้าไม่ใช่งานต่อยอด ก็ไม่มีใครสนใจ” ส่วนกับเด็งเงกิ เขาเล่าว่าการ์ดชุดนี้มีแฟนประจำ ช่วงพีคขายหมดครั้งละ 250 ชุด

สึกิฮิเมะเปิดประตู น้องชายพาเดินเข้าไป

จุดเปลี่ยนคือ 『月姫』 (สึกิฮิเมะ) ของวง TYPE-MOON (ไทป์-มูน) ที่ริวคิชิบอกว่า “เจาะรู” ให้วงการโดจินเห็นว่างานออริจินัลก็ดังได้

น้องชายของเขา (Wikipedia บอกว่าคือ 八咫桜 ยาตะซากุระ ทีมงานของวง) ติดสึกิฮิเมะหนักมาก แล้วมาบอกว่าโปรแกรม NScripter (เอ็นสคริปเตอร์) ที่ใช้ทำสึกิฮิเมะใช้ง่ายกว่าที่คิด

「振り返ると『雫』や『痕』などを教えてくれたのも弟だし、僕がこの道に進んだのは弟のせいですね(笑)。」 “ย้อนกลับไปดู คนที่แนะนำ ชิซุคุ กับ คิซุอาโตะ ให้ผมก็น้องชาย ผมมาทางนี้ได้ก็เพราะน้องนี่แหละ (หัวเราะ)”

(『雫』 ชิซุคุ และ 『痕』 คิซุอาโตะ เป็นวิชวลโนเวลยุคแรกของค่ายลีฟ)

เนื้อเรื่องหลักมาจากบทละครเวที 『雛見沢停留所』 (ฮินามิซาวะ เทริวโจ – “ป้ายรถเมล์ฮินามิซาวะ”) ที่เขาเคยส่งประกวดชิงเงินรางวัล 100,000 เยน แต่ไม่ได้รับเลือก

ภาค 『鬼隠し編』 (โอนิคาคุชิ-เฮ็น – “ภาคผีลักซ่อน”) ใช้เวลาทำราว 7-8 เดือน แล้วเปิดตัวที่ คอมิเกะครั้งที่ 62 วันที่ 10 สิงหาคม 2002

“อัตราตอบถูก 1%” มาจากแบบสอบถามแค่ 100 คน

ตอนเปิดตัวแทบไม่มีใครซื้อ แฟนการ์ดซื้อแต่การ์ด ริวคิชิเลยแจกเกมแถมไปด้วย และใส่แผ่นลงในพัสดุที่ส่งการ์ดตามหลัง

มีคนส่งความเห็นกลับมาราว 50 คน เขาเลยเปิดรับ “มอนิเตอร์” เพิ่มอีก 50 คน แลกกับการได้เล่นภาคต่อฟรี

จาก 100 คนนั้น มีแค่คนเดียวที่มองออกว่าตัวละครเรนะ “ไม่ได้ผิดอะไร” ตัวเลข 1 ใน 100 นี้เลยกลายเป็นคำโปรยบนโปสเตอร์ว่า 「正解率1%」 (เซไคริตสึ 1% – “อัตราตอบถูก 1%”) และได้ผลดีมาก

จุดเปลี่ยนจริง: เดโมฟรีปี 2004

  • พฤษภาคม 2004: หลังออกภาค 『祟殺し編』 (ทาตาริโกโรชิ-เฮ็น) สมาชิกวงชื่อ BT (บีที) เสนอให้ทำเดโมเล่นฟรี เพราะก่อนหน้านั้นแฟนไม่มีทางชวนเพื่อนมาเล่นได้เลย ร้านโดจินก็ยังไม่รับขาย พอมีเดโม แฟน ๆ ก็เริ่มแปะลิงก์บอกต่อกันในบล็อก
  • คอมิเกะฤดูร้อน 2004: ภาคเล็ก 『暇潰し編』 (ฮิมะซึบุชิ-เฮ็น) วงนั่งเขียนแผ่น CD-R เองด้วยเครื่อง 7 ช่องอยู่ทั้งสัปดาห์ ขนไปราว 2,000 แผ่น ขายหมด
  • หลังงาน: เกมได้วางในร้านโดจินใหญ่หลายร้านที่อากิฮาบาระ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยโดนปฏิเสธเพราะ “เป็นงานออริจินัล สำหรับทุกวัย และภาพไม่สวย” จากนั้นวงก็เปลี่ยนไปใช้โรงงานปั๊มแผ่น
  • สิงหาคม 2006: ภาคจบ 『祭囃し編』 (มัตสึริบายาชิ-เฮ็น) ออกในปีเดียวกับที่อนิเมะฉาย (เมษายน 2006)
  • พฤษภาคม 2015: Steam (สตีม) เปิดขายฉบับญี่ปุ่นและอังกฤษ ทำร่วมกับแฟนต่างชาติที่เคยแปลไว้เอง

Wikipedia ภาษาญี่ปุ่นเล่าเสริมว่า พอเข้าภาค 5 ความคาดหวังก็พุ่งขึ้นทันที บูธของวงย้ายจากโซนกลางฮอลล์ (島中 ชิมานากะ) ไปอยู่ตำแหน่ง シャッター前 (ชัตเตอร์มาเอะ – “หน้าประตูม้วน”) ที่ปกติเป็นที่ของวงที่คนต่อแถวยาว

“ยุคนี้ทำคนเดียวได้”

ปี 2005 ตอนที่ยังทำงานประจำอยู่ ริวคิชิฝากข้อความถึงคนที่อยากสร้างงานไว้ในฟาอุสโตะ

「だから一人でやるには本当にいい時代なんですよ。」 “เพราะงั้น ยุคนี้เป็นยุคที่ดีจริง ๆ สำหรับคนที่จะลงมือทำคนเดียว”

เหตุผลของเขาคือ ความรู้หาง่ายขึ้น ร้านโดจินกับการสั่งซื้อออนไลน์ก็มีมากขึ้น และคนอ่านก็หาข้อมูลผ่านอินเทอร์เน็ตได้ เขาแนะนำว่าแม้จะทำได้แค่วันละ 2 ชั่วโมงก่อนนอนก็ยังดี

ในบทสัมภาษณ์กับเว็บ Journal du Japon (ฌูร์นาล ดู จาปง) ของฝรั่งเศสปี 2012 ที่ Wikipedia ภาษาอังกฤษอ้างไว้ เขาบอกว่าตอนแรกคนอ่านคือโอตาคุที่มาคอมิเกะ ซึ่งเป็นแค่กลุ่มเล็ก ๆ และไม่เคยคิดเลยว่าคนนอกญี่ปุ่นจะสนใจ

ทุกวันนี้ชื่อเขาไปไกลถึงงานเขียนบทเกม 『Silent Hill f』 (ไซเลนต์ฮิลล์ เอฟ, 2025) ของ Konami (โคนามิ) แล้ว

ที่มา: 電撃オンライン – ひぐらし15周年 竜騎士07インタビュー, 最前線 – 竜騎士07 ロングインタビュー (ファウスト vol.5)

แหล่งข้อมูล

  1. 『ひぐらしのなく頃に』15周年。竜騎士07さんと15年間をインタビューで振り返る【周年連載】 (電撃オンライン, 2017-08-19)
  2. 竜騎士07 ロングインタビュー (最前線, 『ファウスト』vol.5 2005年 再掲)
  3. Ryukishi07 - Wikipedia
  4. 竜騎士07 - Wikipedia

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

มือใหม่ต้องรู้

เกมทำมือที่โตจนดังทั้งประเทศ: เรื่องเล่าเกมโดจินจาก Comiket ปี 1983 ถึง Touhou และ Steam

จากเกมพัซเซิลในคอมิเกะปี 1983 สู่ยุคทองของ Touhou, Tsukihime, Higurashi จนเกมทำมือของวงเล็ก ๆ ขึ้น Steam ไปถึงคนเล่นทั่วโลก

นักวาด

RD-Sounds (อาร์ดี ซาวด์ส): คนทำเพลงอาเรนจิโทโฮเกือบ 20 ปี ที่บอกว่า 'ต้นฉบับดีที่สุด' และงานต่อยอดคือ 'คำสาป'

RD-Sounds ทำเพลงอาเรนจิโทโฮมาตั้งแต่ปี 2005 ทั้งที่เชื่อว่าต้นฉบับดีที่สุดเสมอ และวงเตรียมจัดไลฟ์ครั้งแรกในญี่ปุ่นฉลอง 20 ปี ก.พ. 2027

นักวาด

Pixel (พิกเซล): ทำเกมฟรี Cave Story อยู่คนเดียวหลายปี แจกฟรีจนดังถึงอเมริกา และได้ขึ้นเวที GDC เป็นคนทำเกมโดจินคนแรก

Pixel ทำ Cave Story คนเดียวแล้วแจกฟรีปี 2004 แฟนช่วยแปลเป็นอังกฤษจนดังในอเมริกา ได้ลง Wii, DSi, 3DS และขึ้นพูดที่ GDC 2011

นักวาด

French-Bread (เฟรนช์เบรด): ทีมเกมต่อสู้แฟนเมดที่ดังจนต้อง 'ขอโทษทุกฝ่าย' ก่อนจะมี Melty Blood และงานออริจินัล

ก่อนจะมี Melty Blood ทีมเฟรนช์เบรดเคยทำเกมต่อสู้แฟนเมด The Queen of Heart ที่ดังจนต้องขอโทษทุกฝ่าย แล้วเริ่มใหม่แบบขออนุญาตกับ TYPE-MOON จนถึงงานออริจินัล