โมริ คาโอรุ: ทำโดจินแค่เพราะอยากหาเพื่อนสายเมด จนบรรณาธิการมาตกเบ็ดถึงงานขายโดจิน

นักวาดหลายคนเริ่มทำโดจินเพราะอยากขายงาน หรืออยากเป็นมืออาชีพ แต่ 森薫 (โมริ คาโอรุ) ผู้วาด 『エマ』 (เอ็มม่า) และ 『乙嫁語り』 (โอโตโยเมะ กาตาริ – “เรื่องเล่าของเจ้าสาว”) สารภาพตรง ๆ ว่าเหตุผลของเธอ “ไม่บริสุทธิ์” ขนาดนั้น

เธอแค่อยากหาเพื่อนที่คลั่ง เมด เหมือนกันเท่านั้นเอง

ทำโดจินเพื่อหาพวก

โมริเล่ากับ アニメイトタイムズ (แอนิเมต ไทมส์) เมื่อปี 2009 ว่า เธอเริ่มวาดการ์ตูนจริงจังตอน ม.ปลาย เพราะเพื่อนชวนไปทำโดจิน

「マンガとして描き始めたのは高校入学後、友達に同人に誘われてからです。」 “ที่เริ่มวาดเป็นการ์ตูนจริง ๆ คือหลังขึ้น ม.ปลาย ตอนเพื่อนชวนไปทำโดจิน”

ก่อนหน้านั้นก็แค่วาดเล่น ๆ หลังกระดาษข้อสอบ แล้วทำไมถึงทำโดจินต่อ? เธอตอบว่า

「単にメイド仲間を探したかっただけですが」 “แค่อยากหาเพื่อนที่ชอบเมดด้วยกันเท่านั้นเองค่ะ”

ความคิดของเธอง่ายมาก นิตยสารอาจไม่สนใจ แต่ 「同人だったら読んでくれるかもしれない」 (“ถ้าเป็นโดจิน อาจจะมีคนอ่าน”)

Wikipedia (วิกิพีเดีย) ภาษาญี่ปุ่นบอกว่าสมัยทำโดจิน เธอใช้ชื่อ 県文緒 (อางาตะ ฟุมิโอะ) และงานยุคนั้นส่วนมากมีเมดเป็นตัวเอก

『シャーリー』: งานออริจินัลเรื่องแรกที่วาดจนจบ

โมริบอกว่า 『シャーリー』 (เชอร์ลีย์) คือ 「初めてオリジナルとして最後まで描いた作品」 (“งานออริจินัลเรื่องแรกที่วาดจนจบ”)

พอพูดถึงลายเส้นสมัยนั้น เธอแซวตัวเองว่าเป็นการเอาสไตล์ของ 「竹本さん」 (คุณทาเคโมโตะ) กับ 「高橋さん」 (คุณทาคาฮาชิ) มาผสมกัน “แล้วเจือจางสิบเท่า” ตาม Wikipedia เชอร์ลีย์เล่ม 1 ฉบับเชิงพาณิชย์ได้รวมงานโดจินก่อนเดบิวต์ไว้ด้วย

จุดเปลี่ยน: โดน “ตกเบ็ด” กลางงานโดจิน

โมริไม่เคยส่งประกวด และไม่เคยหอบงานไปเสนอสำนักพิมพ์ เธอโดนชวนจากงานอีเวนต์ตรง ๆ เลย

「私はイベントで一本釣りという感じでした」 “ของฉันเหมือนโดนตกขึ้นมาตัวเดียวในงานอีเวนต์”

一本釣り (อิปปงซึริ) คือการตกปลาทีละตัวด้วยคันเบ็ด ในวงการหมายถึงบรรณาธิการเลือกคนที่ต้องการมาเองโดยตรง

เพราะไม่ได้ส่งงานเอง ตอนแรกเธอเลยบอกว่า 「正直ピンと来なかった」 (“พูดตรง ๆ ยังไม่ค่อยรู้สึกว่าเป็นเรื่องจริง”)

แต่มีบทสนทนาสั้น ๆ กับบรรณาธิการที่เธอยังจำได้ดี บรรณาธิการบอกว่า 「覚悟しろ！」 (“เตรียมใจไว้เลย!”) แล้วเธอตอบกลับว่า 「しました！」 (“เตรียมแล้วค่ะ!”)

ช่วงแรกสิ่งที่เธอกลัวที่สุดไม่ใช่เดดไลน์ แต่คือการที่บรรณาธิการจะมาบอกว่า “ขอเลิกดูแลแล้วนะ”

ไทม์ไลน์ (ตาม Wikipedia ภาษาญี่ปุ่น เว้นแต่ระบุไว้)

• ม.ปลาย: เริ่มทำโดจินกับเพื่อน (สัมภาษณ์แอนิเมต ไทมส์)
• 2001: หลังบรรณาธิการชวนในงานขายโดจิน เธอเดบิวต์ด้วยเอ็มม่าตอนแรก ใน 『コミックビーム』 (คอมิกบีม) ฉบับเดือน ม.ค. 2002 ซึ่งวางแผงปี 2001 ของสำนักพิมพ์ エンターブレイン (เอนเตอร์เบรน)
• 2005: เอ็มม่าได้รางวัลยอดเยี่ยม สาขาการ์ตูน ครั้งที่ 9 ของ 文化庁メディア芸術祭 (เทศกาลศิลปะสื่อของสำนักงานกิจการวัฒนธรรมญี่ปุ่น)
• ต.ค. 2008: เริ่มลงโอโตโยเมะ กาตาริ ในนิตยสาร 『Fellows!』 (เฟลโลวส์ ปัจจุบันคือ 『ハルタ』 ฮารุตะ) เรื่องเกิดในเอเชียกลางศตวรรษที่ 19
• 2012: โอโตโยเมะ กาตาริ ได้รางวัลจาก アングレーム国際漫画祭 (เทศกาลการ์ตูนนานาชาติอองกูแลม) ที่ฝรั่งเศส ครั้งที่ 39
• มี.ค. 2014: ได้ マンガ大賞2014 (มังงะไทโช 2014) หลังติดอันดับ 2 มาแล้วสองครั้ง (エキサイトニュース – เอ็กไซต์นิวส์)
• 2025: Wikipedia ระบุว่ามีประกาศย้ายโอโตโยเมะ กาตาริ ไปสำนักพิมพ์ใหม่ชื่อ 雪割草 (ยุกิวาริโซ)

วาดจนจมหายไปในโลกของเรื่อง

ตอนรับรางวัลมังงะไทโช โมริเล่าถึงวิธีทำงานของตัวเองว่า

「執筆中は作品にどっぷり入って描いている。」 “ระหว่างวาด ฉันจมอยู่ในโลกของเรื่องเต็มตัว”

จมขนาดที่ว่า พอวาดเสร็จแล้วเดินออกไปข้างนอก เธอจะสะดุ้งทุกครั้งที่รู้ตัวว่ากลับมาอยู่ในโลกปัจจุบันแล้ว

สิ่งที่ติดตัวมาจากสมัยโดจิน

ถ้ามองย้อนกลับไป เส้นทางของโมริต่อกันเป็นเส้นเดียวชัดเจน

• รักเรื่องเดิม: ความรักต่อเมดที่มีมาตั้งแต่สมัยโดจิน ยังอยู่ในเอ็มม่าและเชอร์ลีย์ฉบับเชิงพาณิชย์
• ประตูเดิม: เธอไม่ได้เข้าวงการผ่านการประกวด แต่บรรณาธิการเห็นงานของเธอในงานขายโดจินเอง
• หมกมุ่นแบบเดิม: คนที่วาดจน “จมอยู่ในโลกของเรื่อง” ก็คือคนเดียวกับที่ทำโดจินเพราะอยากหา “เพื่อนสายเมด”

เรื่องนี้บอกคนทำโดจินว่า ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากแผนอาชีพก็ได้ เริ่มจากความชอบที่อยากแบ่งปันก็พอ ถ้าทำต่อไปนานพอ คนที่กำลังมองหานักวาดอาจเดินมาเจอเราที่โต๊ะเอง

ที่มา: アニメイトタイムズ – สัมภาษณ์ 森薫 (2009), Wikipedia ภาษาญี่ปุ่น – 森薫, エキサイトニュース – マンガ大賞2014