โยชินางะ ฟุมิ: คนเขียน Ooku กับ Kino Nani Tabeta? ที่เรียนต่อปริญญาโทเพราะอยากทำโดจินต่อ

คนเขียน 『きのう何食べた?』 (คิโน นานิ ทาเบตะ? – “เมื่อวานกินอะไร?”) กับ 『大奥』 (โอโอคุ) เคยเรียนต่อปริญญาโท… ด้วยเหตุผลว่า “อยากทำโดจินต่ออีกหน่อย”

ฟังดูเหมือนมุก แต่ よしながふみ (โยชินางะ ฟุมิ) พูดเองจริง ๆ และจนถึงวันนี้ เธอก็ยังทำโดจินอยู่

รักแรกพบกับโดจิน เพราะ “กัปตันซึบาสะ”

โยชินางะเล่ากับนิตยสาร TOKION (โทคิออน) ในปี 2022 ว่าตอน ม.1 เพื่อนเอาโดจินมาให้ยืม เป็นเรื่องของ 日向小次郎 (ฮิวงะ โคจิโร่) กับ 若島津健 (วากาชิมะซุ เค็น) จาก 『キャプテン翼』 (กัปตันซึบาสะ)

「すごく重厚なストーリーだったので衝撃を受けました。」 “มันเป็นเรื่องที่หนักแน่นมาก ฉันเลยช็อกไปเลย”

ในฉบับภาษาอังกฤษเธอเล่าเพิ่มว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนจะคิดเรื่องแบบนี้ออกมาจากการ์ตูนกีฬาดัง ๆ ได้

ช่วงก่อนเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้สดใสนัก เธอเคยถูกกลั่นแกล้ง เลยพยายามไม่ทำตัวเด่น อ่านการ์ตูนดัง ๆ ไว้คุยกับเพื่อนให้รู้เรื่อง แต่ไม่เคยพูดถึงสิ่งที่ชอบจริง ๆ ถึงไม่ได้อยู่ชมรมการ์ตูน เธอก็ยังแอบไปงานขายโดจินอยู่ดี

สแลมดังก์ กับวินาที “อ๊ะ!”

พอเข้ามหาวิทยาลัย เธอเข้าชมรมการ์ตูนเต็มตัว แล้วเพื่อนก็ยื่น 『SLAM DUNK』 (สแลมดังก์) มาให้

「木暮と三井を見て「あ！」と思い（笑）。」 “พอเห็น 木暮 (โคงุเระ) กับ 三井 (มิตสึอิ) ฉันก็ร้อง ‘อ๊ะ!’ ในใจ (หัวเราะ)”

ใครเป็นสายจิ้นน่าจะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี จากตรงนั้นเธอเริ่มทำโดจินของตัวเอง แล้วก็ติดงอมแงมจนไม่อยากเลิก

「1秒でも長く同人活動を続けたくて大学院にまで行き」 “ฉันอยากทำโดจินต่อให้นานขึ้นแม้แต่วินาทีเดียว เลยเรียนต่อถึงปริญญาโท”

Wikipedia (วิกิพีเดีย) ภาษาญี่ปุ่นบอกว่าวงโดจินของเธอชื่อ 大沢家政婦協会 (โอซาวะ คาเซฟุ เคียวไค – “สมาคมแม่บ้านโอซาวะ”) ได้แรงบันดาลใจจาก 『ベルサイユのばら』 (กุหลาบแวร์ซาย) และสแลมดังก์ เริ่มจากแฟนอาร์ต และเคยทำงานแนว JUNE (จูน – ชื่อเรียกการ์ตูนรักชายกับชายยุคก่อนคำว่า BL) ด้วย

ประตูเข้าวงการ คือเพื่อนจากงานโดจิน

โยชินางะไม่ได้เข้าวงการจากการส่งประกวด แต่มาจากเพื่อนที่รู้จักกันในวงการโดจินนี่แหละ

「同人活動で知り合った友達が『花音』というBL誌の編集者になったので、声をかけてもらい、今に至ります。」 “เพื่อนที่รู้จักกันจากการทำโดจินได้เป็นบรรณาธิการนิตยสาร BL ชื่อ 『花音』 (คาโนน) เขาเลยชวนฉัน แล้วก็มาจนถึงทุกวันนี้”

แต่เธออยู่นิตยสาร BL ได้ไม่นาน เหตุผลคือ BL แบบเรื่องสั้นทำให้เล่าเรื่องรักได้ไม่หลากหลาย แถมนิตยสารยังบังคับว่าทุกเรื่องต้องมีฉากรักแบบผู้ใหญ่ ซึ่งเธอบอกว่า 「私にとって難易度が高かった」 (“ยากเกินไปสำหรับฉัน”) เลยรีบย้ายไปเขียนให้นิตยสารทั่วไป

ไทม์ไลน์ (ตาม Wikipedia ภาษาญี่ปุ่น)

• ต.ค. 1994: เดบิวต์ด้วย 『月とサンダル』 (ทสึกิ โตะ ซันดารุ – “พระจันทร์กับรองเท้าแตะ”) ในนิตยสารคาโนน
• 2000-2002: 『西洋骨董洋菓子店』 (เซโย คตโต โยงาชิเตน – “ร้านขนมฝรั่งแอนทีค”) จากสำนักพิมพ์ 新書館 (ชินโชกัง) ได้รางวัล 講談社漫画賞 (รางวัลการ์ตูนโคดันฉะ) สาขาการ์ตูนผู้หญิง ปี 2002
• 2005-2022: โอโอคุ จากสำนักพิมพ์ 白泉社 (ฮาคุเซ็นฉะ) จบที่ 19 เล่ม Wikipedia บอกว่าได้ 手塚治虫文化賞 (รางวัลวัฒนธรรมเทะซึกะ โอซามุ) ปี 2009 และ 日本SF大賞 (รางวัลนิยายวิทยาศาสตร์ญี่ปุ่น) ครั้งที่ 42 (สองรางวัลนี้ใน Wikipedia ยังไม่มีแหล่งอ้างอิงกำกับ)
• 2007-ปัจจุบัน: คิโน นานิ ทาเบตะ? จากสำนักพิมพ์ 講談社 (โคดันฉะ)
• 2015: วงโอซาวะ คาเซฟุ เคียวไค กลับมาออกงานอีกครั้งที่ コミックマーケット89 (Comiket 89 – คอมิเกะ ครั้งที่ 89) หลังหายไปตั้งแต่ปี 2006

ดังแล้วก็ยังกลับบ้าน

Wikipedia ภาษาญี่ปุ่นเล่าว่าเธอเอา “เรื่องหลังตอนจบ” ของงานที่ตีพิมพ์จริงมาทำเป็นโดจินด้วย ส่วน Wikipedia ภาษาอังกฤษบอกว่าเธอทำโดจินออริจินัลออกมาเรื่อย ๆ โดยเฉพาะของร้านขนมแอนทีค (ข้อนี้หน้าภาษาอังกฤษไม่มีแหล่งอ้างอิงกำกับ)

สำหรับเธอ โดจินไม่ใช่บันไดที่เหยียบแล้วทิ้ง แต่เป็นที่ที่กลับไปได้ตลอด

มองย้อนกลับไป โลกกว้างขึ้นเยอะ

เธอเล่าว่าสมัยเริ่มเขียน BL คนมองว่าเป็นของสำหรับผู้หญิงผู้ใหญ่ แต่ตัวเธอไม่เคยรู้สึกอายเป็นพิเศษ เพิ่งไม่นานมานี้เองที่คนเริ่มชมงานของเธอในแง่ความหลากหลาย และเธอมองว่าทุกวันนี้

「私は、逆に描ける内容の幅もすごく広くなったようにも思っています。」 “ฉันกลับคิดว่าขอบเขตของสิ่งที่วาดได้ก็กว้างขึ้นมากเลย”

ถ้าสรุปเรื่องของโยชินางะสั้น ๆ วงการโดจินให้เธอสามอย่าง: สนามซ้อมเล่าเรื่องความสัมพันธ์ เพื่อนที่พาไปเจอบรรณาธิการ และบ้านที่กลับไปได้เสมอ ต่อให้ได้รางวัลใหญ่มาแล้วก็ตาม

ที่มา: TOKION – สัมภาษณ์ よしながふみ (2022), TOKION English (2022), Wikipedia ภาษาญี่ปุ่น – よしながふみ