บุงงากุ ฟุริมะ โตเกียว 43 คนล้นทุบสถิติเกือบ 2 หมื่น: ทำไมงานขายหนังสือทำมือถึงฮอตขึ้นทุกปี
บุงงากุ ฟุริมะ โตเกียว 43 วันที่ 8 พ.ย. 2026 มีคนมาราว 19,641 คน มากที่สุดเท่าที่เคยมี นักวิจารณ์ที่ตามงานมาตั้งแต่ยุคแรกเล่าว่าทำไมคนรุ่นใหม่ถึงแห่มา
ลองนึกภาพงานขายหนังสือที่ไม่มีการ์ตูนเป็นพระเอก มีแต่นิยาย เรียงความ กลอน และบันทึกเที่ยว แต่คนยังต่อแถวยาวจนเป็นเรื่องที่คนพูดถึงกันทั้งโซเชียล นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นที่งาน 文学フリマ東京43 (บุงงากุ ฟุริมะ โตเกียว 43) เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2026
วันเดียว เกือบ 2 หมื่นคน
งานจัดที่ 東京ビッグサイト (โตเกียวบิ๊กไซต์) ฮอลล์ใต้ 1-4 เวลา 12:00-17:00 น. ตามแคตตาล็อกทางการ เว็บ Real Sound (เรียลซาวด์) รายงานว่ารวมคนขายกับคนมาเดินแล้วมีราว 19,641 คน มากที่สุดเท่าที่งานนี้เคยจัดมา รอบก่อนเมื่อเดือนพฤษภาคมมี 18,689 คน (อ่านเรื่องงานรอบ 42)
ปัญหาคือแถวรอเข้างานยาวกว่าทุกครั้ง จนคนในโซเชียลมีทั้งคนบ่นและคนที่มองว่านี่คือสัญญาณดีของวงการหนังสือ
ทำไมคนถึงแห่มา
Real Sound ไปคุยกับ 円堂都司昭 (เอ็นโด โทชิอากิ) นักวิจารณ์วรรณกรรมที่ตามดูงานนี้มาตั้งแต่ยุคแรก เขาชี้ไว้หลายข้อ
- ของขายหลากหลายกว่าเดิมมาก ไม่ใช่แค่เล่มนิยาย แต่มีเสื้อยืด โปสการ์ด ไปจนถึงซีดีเพลง ขอแค่คนขายมองว่ามันคือ “วรรณกรรม” ก็ขายได้ คนเลยคิดว่า “แบบนี้ฉันก็ทำได้นะ”
- คำว่า ZINE (ซีน) ทำให้ดูเข้าถึงง่าย เขาบอกว่าคำว่า 同人誌 (โดจินชิ) มักทำให้คนนึกถึงวัฒนธรรมแบบคอมิเกะ แต่พอเรียกว่าซีน มันดูเท่และสบาย ๆ กว่า คนเลยกล้าลองมาเดินหรือมาเปิดบูธ
- พื้นที่เขียนในนิตยสารหายไป งานเขียนวิจารณ์หรือเรียงความที่เคยลงนิตยสารได้ ตอนนี้ย้ายมาอยู่ในงานนี้ บรรณาธิการก็มาเดินหานักเขียนหน้าใหม่ที่นี่
- อยากเจอกันตัวจริง คนเขียนกับคนอ่านไม่ค่อยมีโอกาสเจอหน้ากัน งานแบบนี้เลยเหมือนงาน オフ会 (ออฟไค – นัดเจอเพื่อนออนไลน์) ขนาดยักษ์
เขายังเล่าว่าสมัยก่อนคนทำนิตยสารทำมือต้องขนหนังสือไปฝากร้านเองและตามเก็บเงินเอง ตอนนี้ไฟเดียวกันย้ายมาอยู่บน X ร้านออนไลน์อย่าง BOOTH (บูธ) และ BASE (เบส) แล้วมารวมกันที่งานจริง
หมวดที่คนขายเยอะที่สุดคือ “เรื่องชีวิตตัวเอง”
ในแคตตาล็อกทางการ หมวดที่มีคนขายมากที่สุดคือ เรียงความ บันทึก และเรื่องเล่าจากประสบการณ์ 731 ราย ตามด้วยนิยายบันเทิง 316 ราย และกลอนไฮกุ-ทันกะ 232 ราย ยังมีหมวดเฉพาะอย่างนิยายยูริ 51 ราย BL 79 ราย และงานวิจารณ์อนิเมะ มังงะ เกม 45 ราย แปลว่าคนจำนวนมากอยากเล่าเรื่องชีวิตตัวเองมากกว่าแต่งนิยายเสียอีก
คนดังมาเปิดบูธ ไม่ใช่การเอาเปรียบ?
บางคนในโซเชียลบ่นว่านักเขียนมืออาชีพมาออกบูธแบบนี้ “ไม่แฟร์” แต่เอ็นโดเล่าว่า 大塚英志 (โอสึกะ เอย์จิ) ผู้เสนอไอเดียงานนี้ตั้งแต่ปี 2002 คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามืออาชีพก็มาร่วมได้ เหมือนคอมิเกะ และในความจริงทุกคนก็นั่งโต๊ะยาวแถวเดียวกัน ชื่อดังไม่ได้แปลว่าคนจะแห่ไปบูธนั้นหมด เขามองว่าบรรยากาศจึงเท่ากันและสบาย ๆ กว่าที่คิด
สำหรับคนไทยที่ชอบทำซีนหรือโดจินแนวเรื่องเล่า นี่คือหลักฐานว่าหนังสือเล่มเล็ก ๆ ที่เล่าชีวิตตัวเองก็มีคนอยากอ่านจริง ๆ อยากรู้ว่า “โดจิน” กว้างแค่ไหน อ่านต่อได้ที่ โดจินไม่ได้แปลว่าการ์ตูน 18+
ที่มา: แคตตาล็อกทางการ 文学フリマ東京43, Real Sound ブック (12 พ.ย. 2026), Real Sound ブック (งานรอบ 42)
