อายิโนะโมโตะทำเว็บมังงะที่ต้อง 'เคี้ยว' ถึงจะอ่านต่อได้ ส่ายหัวเพื่อพลิกหน้า
อายิโนะโมโตะเปิดบริการฟรี 『噛む読書』 ใช้กล้องหน้ามือถือจับการเคี้ยว เคี้ยวหนึ่งครั้งมังงะเดินหนึ่งช่อง ส่ายหัวเพื่อเปลี่ยนหน้า อยากให้คนที่กินข้าวไปดูมือถือไปเคี้ยวมากขึ้น
ใครกินข้าวไปเลื่อนมือถือไปจนลืมว่ากำลังเคี้ยวอะไรอยู่ ยกมือขึ้น บริษัทผงชูรสชื่อดังของญี่ปุ่นเห็นพฤติกรรมนี้แล้วคิดทางแก้แบบไม่มีใครคาดถึง คือทำมังงะที่จะอ่านต่อได้ก็ต่อเมื่อเราเคี้ยวเท่านั้น
เคี้ยวหนึ่งครั้ง เดินหนึ่งช่อง
วันที่ 19 พฤศจิกายน 2026 味の素 (อายิโนะโมโตะ) เปิดบริการ 『噛む読書』 (คามุ โดกุโช – “อ่านด้วยการเคี้ยว”) บนเว็บเบราว์เซอร์ของมือถือ ใช้ได้ทั้ง iOS และ Android และไม่เสียเงิน
หลักการง่ายมาก
- กล้องหน้ามือถือจับการขยับของปาก ทุกครั้งที่เราเคี้ยว มังงะจะขึ้นช่องใหม่ให้หนึ่งช่อง
- อยากเปลี่ยนหน้า ให้ส่ายหัว ไม่ต้องปัดจอ มือที่ถือตะเกียบอยู่ก็ถือต่อไปได้
- ระบบจับการเคี้ยวพัฒนาต่อจาก MediaPipe (มีเดียไปป์) เทคโนโลยีจับการเคลื่อนไหวของใบหน้าจากภาพกล้อง
- อ่านจบแล้วจะได้ “噛む噛むレポート” (คามุคามุ รีพอร์ต – รายงานการเคี้ยว) บอกว่าเคี้ยวกี่ครั้งต่อคำ และระหว่างอ่านเคี้ยวไปทั้งหมดกี่ครั้ง ตัวเลขนี้ใช้เป็นค่าอ้างอิงเท่านั้น
ตอนเปิดตัว เรื่องที่อ่านได้เป็นมังงะตอนเดียวจบ มีบางเรื่องวาดขึ้นใหม่สำหรับบริการนี้ และบริษัทบอกว่าจะเพิ่มเรื่องอีก
ทำไมบริษัทอาหารถึงทำมังงะ
ประกาศของบริษัทเล่าผลสำรวจที่ทำกับคนทำงานอายุ 20-50 ปี
- ราว 9 ใน 10 คนมีช่วงที่ต้องกินข้าวคนเดียว
- ในกลุ่มที่กินข้าวคนเดียวเป็นประจำ 75.8% ใช้มือถือระหว่างกิน
- เหตุผลอันดับหนึ่งคืออยากใช้เวลาให้คุ้ม เกินครึ่งตอบว่าถ้านั่งกินเฉย ๆ “เสียดายเวลา”
บริษัทยังทดลองกับคน 34 คน ภายใต้การดูแลของ 坂本貴和子 (ซากาโมโตะ คิวาโกะ) อาจารย์จาก 自然科学研究機構 (ชิเซ็น คางากุ เค็งกิว คิโค – สถาบันวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติญี่ปุ่น) ให้กินข้าวกล่องเดียวกันสองรอบ รอบหนึ่งเล่นมือถือตามปกติ อีกรอบให้จอแสดงภาพที่แทบไม่มีอะไรให้ดู ผลคือตอนเล่นมือถือ ใช้เวลากินนานขึ้นประมาณ 10% แต่จำนวนครั้งที่เคี้ยวต่อนาทีลดลงประมาณ 5% แปลว่ากินนานขึ้นก็จริง แต่ไม่ได้เคี้ยวมากขึ้นตาม
ที่น่าตกใจกว่าคือ ทั้งสองแบบเคี้ยวเฉลี่ยแค่ราว 14-15 ครั้งต่อคำ ประมาณครึ่งเดียวของเป้า 30 ครั้งต่อคำในแคมเปญ 噛ミング30 (คามิงซันมารุ) ของกระทรวงสาธารณสุขญี่ปุ่น ดังนั้นปัญหาเคี้ยวน้อยไม่ได้มาจากมือถืออย่างเดียว
อาจารย์ซากาโมโตะเองก็บอกว่าการทดลองนี้ไม่ได้วัดว่าคนสนใจอะไรอยู่หรือกลืนตอนไหน เรื่องนี้จึงยังต้องศึกษาต่อ
ไปไกลกว่าจอมือถือ
บริษัทวางแผนพาไอเดียนี้ไปที่ทำงานและร้านอาหารด้วย เริ่มจากตั้ง “บูธอ่านด้วยการเคี้ยว” ในโรงอาหารพนักงานของบริษัทแห่งหนึ่ง ให้คนที่กินข้าวเที่ยงคนเดียวได้ลองเคี้ยวไปอ่านไป
ฟังดูเป็นมุกตลก แต่ก็เป็นวิธีที่เข้าใจคนยุคนี้ดี แทนที่จะบอกให้วางมือถือ กลับใช้ความอยากรู้ว่า “ตอนต่อไปเป็นยังไง” มาหลอกให้เราเคี้ยวมากขึ้น แค่ต้องทำใจหน่อยถ้าเพื่อนเห็นเรานั่งส่ายหัวใส่มือถือกลางโรงอาหาร
ที่มา: 噛む読書 (อายิโนะโมโตะ), 電ファミニコゲーマー